#10 Top 10 Błędów Gramatycznych Popełnianych Przez Native English Speakers

VIOLA:  Czy wiesz, co może utrudnić naukę angielskiego? Rozmowa z native speakerami, którzy sami nie mówią nim dobrze. Kiedy uczysz się języka, uczysz się podstawowych zasad gramatyki. I naturalnie tak jest, bo nie ma innego oficjalnego sposobu na jego naukę. Ludzie, którzy nie mówią dobrze w danym języku, prawdopodobnie nie uczą go. Abyś mógł sensownie posługiwać się tym językiem i używać go samodzielnie, Ty, najprawdopodobniej, skupiasz się na jego regułach gramatycznych.

Jeśli już dobrze opanowałeś podstawy i rozmawiasz z native speakerem, który nie stosuje wszystkich tych samych zasad gramatycznych, co ty, to wprowadza cię to w zakłopotanie. Jesteś zdezorientowany. Możesz myśleć – czy to ja? Czy mówię to źle? Czy ta osoba jest poprawna? Zaczynasz więc kwestionować samego siebie. I to nawet jeśli zrozumiałeś, co ta osoba powiedziała

Dziś chciałabym omówić najczęstsze błędy gramatyczne, jakie popełniają native speakerzy angielskiego. Nie lubię zachowywać się jak policja gramatyczna. Kiedy już skończysz szkołę, przestajesz pisać eseje, prawdopodobnie nie czytasz tylu książek, i zdarza ci się zapominać podstawowej wiedzy. Wiem, że tak bywa – mi też się to zdarza. Rozumiem też, że niektórzy ludzie nie są świetni w angielskim, ale za to świetnie radzą sobie z matematyką!

Jednak kiedy czytam posty na mediach społecznościowych lub podpisy, mam swoją zasadę: jeśli przeglądam twoje pisanie raz, może tylko jedno zdanie (na przykład krótki opis posta), i nie mogę zrozumieć, co próbujesz powiedzieć, jest tak źle, to po prostu przewijam dalej. Nie będę tracić czasu, próbując dowiedzieć się, co to jedno zdanie mówi lub co próbujesz powiedzieć, bo kto ma na to cierpliwość!

I, żeby wyjaśnić, nie mówię o literówkach. Literówka to po prostu mały błąd w piśmie, błąd typograficzny. Błąd w pisowni słowa to literówka. Zdarza się każdemu z nas.

Kiedy rozmawiamy o naturalnym sposobie mówienia, staram się znaleźć równowagę pomiędzy – tak mówią ludzie i może nie zawsze jest to zgodne ze standardami każdego angielskiego profesora, ale zdecydowanie nie chcę dryfować zbyt daleko w drugą stronę. To znaczy, upewnijmy się, że jesteśmy rozumiani, a nasz przekaz jest bardzo jasny. 

Przejdźmy więc do rzeczy. Przejdźmy przez 10 największych błędów gramatycznych, które popełniają native speakers angielskiego. Zacznę od błędów, które nie przeszkadzają mi zbytnio, a skończę na tych, które naprawdę mi przeszkadzają i na tych, na które się wzdrygam, gdy je słyszę. To jednak nie tylko ja, to nie moje preferencje, mówimy o błędach, które są oczywiste i inne osoby rozpoznają.

Ponieważ wiecie już, że uwielbiam dobre listy… oto pierwsze:

Lay i lie: Lay L-A-Y i lie L-I-E. Które z nich oznacza położenie czegoś, a które oznacza bycie w poziomej pozycji na łóżku lub kanapie? Ta rzecz w ogóle mnie nie przeszkadza, ponieważ jest trudna.

Cały czas słyszy się te słowa używane niepoprawnie, co utrudnia zapamiętanie różnicy. 

Żeby było jasne, kładziesz się i kładziesz coś. Lay musi mieć po sobie bezpośredni obiekt.

Chcę się położyć w moim łóżku.

Zamierzam położyć książkę na stole.

Mój trik na zapamiętanie różnicy między nimi polega na tym, że lie L-I-E, to taka sama pisownia jak słowo oznaczające niemówienie prawdy. Więc, w mojej głowie myślę, ok, ludzie kłamią. Ludzie kłamią, kiedy mówią, a więc kłamią, kiedy odpoczywają.

Trochę to się komplikuje, kiedy dochodzi do wszystkich innych form, ale jeśli musisz szybko zapamiętać, jak powiedzieć komuś, że jesteś zmęczony i idziesz zrobić drzemkę, możesz pomyśleć: Ludzie kłamią, i powiedzieć “Jestem zmęczony. Położę się”.

Następne na liście to…

Well and Good: Dobrze i dobrze: Ponownie, nie jest to super wielka sprawa, ale ludzie zauważają, kiedy nadużywasz słowa “good”. Powinieneś unikać mówienia “I did good” lub “I’m doing good”.  Jeśli próbujesz powiedzieć JAK robisz coś, odpowiedź brzmi WELL.  

“How are you?” “I’m well, thanks.” (Jak się masz? Dobrze się czuję, dzięki)

Czasami odpowiadam “Doing well. Thank you.”  

“How did you do on the math test?” “I think I did pretty well.”  (Jak ci poszło na teście z matematyki? Myślę, że całkiem dobrze)

Przechodząc do…

Afekt i efekt: Brzmią prawie tak samo. Afekt – A-F-F-E-C-T. Efekt – E-F-F-E-C-T. Nie sądzę, aby odróżnienie tych dwóch słów było bardzo trudne dla nas, Polaków uczących się angielskiego. Affect oznacza mieć na coś wpływ. Effect to efekt, rezultat, łatwa sprawa. 

Nigdy nie miałam problemów z zapamiętaniem różnicy, ale ponieważ tak wielu native speakerów angielskiego wokół mnie zawsze pyta, którego słowa powinni użyć, to prawie zmusza mnie do kwestionowania samej siebie. Zawsze mam tak “Zaczekaj, znam to. Prawda? Czy tak?”

 Ok, kolejne…

Używanie “me”(mnie) zamiast “I”(ja): Nie uwierzylibyście, ile native speakerów popełnia ten błąd. Ludzie często mówią “me and my friend went to the store” źle. Powinno być “My friend and I went to the store.” (Moj przyjaciel i ja poszliśmy do sklepu)

Tylko to co trzeba zapamiętać, to zasada: “I” to podmiot, “me” to dopełnienie. Czyli ja wykonuję czynność, albo czynność dzieje się ze mną/mi.

I was watching, I will be driving – I’m doing the action. (Patrzyłam, będę prowadzić samochód – ja wykonuję działanie.)

Give me, tell me, ask me, with me, on me, for me – me is the object. (Daj mi, powiedz mi, pytaj mnie, ze mną, na mnie, dla mnie – mnie to dopełnienie.)

Ludzie mówią “her and I met yesterday” lub “me and her ate dinner together” – obydwa przykłady są błędne

He, she, I – always subjects. (Ona, on, ja – zawsze podmioty.)

Him, her, me – always objects  (Jemu, jej, mnie – zawsze dopełnienia)

Przechodząc do kolejnego punktu na liście…

There, They’re, Their: Tak, właśnie powiedziałam 3 różne słowa, i tak, rozumiem, że wszystkie brzmią tak samo, ale są zapisywane inaczej.

There – T-H-E-R-E jest używane do odwołania się do miejsca, czy to jest fizyczne czy abstrakcyjne. Na przykład: “I left my keys over there.”  (Zostawiłem klucze tam)

They’re – T-H-E-Y-‘-R-E jest skrótem od “they are” (oni są). Na przykład: “They’re going to the park.”

(Idą do parku)

Their – T-H-E-I-R to zaimek dzierżawczy oznaczający posiadanie lub własność. Na przykład: “Their car is parked in the garage.” (Ich samochód jest zaparkowany w garażu)

Myślę, że to śmieszne, że native speakerzy czasami się mylą, ponieważ to jest to, czego uczą się w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Można by pomyśleć, że w dorosłym życiu, to w końcu się wbije.

It’s i its: Umieszczę to tutaj jako bonus. It’s – I-T-‘-S to skrót od “it is”. “Its” bez apostrofu to zaimek dzierżawczy. Ponadto, jeśli jeszcze tego nie zauważyliście, native speakers nie potrafią używać apostrofów.

Skoro jesteśmy przy tych prostszych, powinnam wspomnieć również o “then” i “than”.

“Than” z “A” używamy, gdy dokonujemy porównań: more than, less than, better than. “This diamond shines brighter than the other one”. (Ten diament błyszczy jaśniej niż ten drugi)

“Then” z “E” jest używane, gdy mówisz o czymś związanym z czasem. “Do this, then do that.” “We’ll eat lunch and then we’ll go for a walk”. (Zrób to, a potem zrób tamto.Zjemy obiad, a potem pójdziemy na spacer)

Teraz dochodzimy do słów i zwrotów, których naprawdę chciałabym, aby ludzie w końcu używali poprawnie.

Większość ludzi źle używa słowa “anxious“. Prawdopodobnie nie przeszkadzałoby mi to, gdyby to słowo nie było używane cały czas. Niestety jest. “Anxious” oznacza zmartwiony, niespokojny lub zaniepokojony zwykle czymś związanym z przyszłością. “Anxious” wygląda i brzmi jak “anxiety” ponieważ to jest to samo słowo i uczucie. Niestety wiele osób często używa tego słowa, gdy chce wyrazić entuzjazm i zapał, a może chce powiedzieć, że z niecierpliwością czeka na coś w przyszłości. Kiedy ktoś mówi: “Jestem anxious, aby rozpocząć moją nową pracę”, ale jest szczęśliwy i uśmiechnięty, to jest to mylące. Mówisz, że jesteś zaniepokojony, ale wydajesz się podekscytowany. To jest źle. “Anxious” oznacza zaniepokojony.

Ostatnie 3 słowa i wyrażenia, które omówię, przeszkadzają mi najbardziej, bo nie są błędami. Nie są mylące ani bardzo podobne do poprawnej formy. Są po prostu błędne i gdyby ludzie po prostu zatrzymali się i pomyśleli o tych słowach, zdaliby sobie sprawę, że nie mają one żadnego sensu.

Więc teraz mamy…

“Irrigardless” – Dla większości ludzi, “irrigardless” NIE jest słowem. Ci, którzy mówią “irrigardless”, naprawdę chcą powiedzieć “regardless”. “Regardless” oznacza mimo wszystko, bez wpływu kogoś lub czegoś. Dlatego mówię, że dla większości nie jest to prawdziwe słowo, ponieważ jest to po prostu jedno z tych słów, które ktoś powiedział raz, a ludzie zaczęli je powtarzać. Do tej pory powtarzamy je tak często, że niektóre słowniki je zaakceptowały. Ale jeśli mamy już “regardless”, to dlaczego potrzebujemy “irregardless”, aby oznaczać to samo?

Ok, doszliśmy do dwóch najbardziej irytujących błędów, jakie popełniają native speakerzy języka angielskiego w mowie i piśmie. Proszę pamiętać, że nie dotyczy to osób uczących się angielskiego. Naturalne jest popełnianie błędów, gdy uczysz się nowego języka. Mówię to CAŁY. CZAS. Kiedy coś jest dla ciebie obce, wszystko związane z tym jest nowe, a niektóre z tych rzeczy sprzeczają z koncepcjami lub regułami, których nauczono Cię w Twoim rodzimym języku. To zupełnie normalne. Mam tylko nadzieję, że nie usłyszysz tych błędów, które popełniają inni i nie zaczniesz ich używać.

Zdobywca drugiego miejsca to…

“Could care less”: Kiedy ludzie chcą mocno podkreślić, że coś im nie przeszkadza, często błędnie mówią “I could care less” (mogę mniej się przejmować). Poprawna wersja to “I couldn’t care less” lub “I could not care less” ponieważ punktem, który chcą przekazać jest – nie obchodzi mnie to ani trochę, nie mam najmniejszego zainteresowania. To niemożliwe. Nie ma już mniejszej troski. Więc jeśli powiedzą “I could care less about what you think” to znaczy, że jednak zależy im na tym, co myślisz.

Powodem, dla którego to mnie irytuje, jest to, że nawet kiedy zwrócisz to uwagę ludziom, wciąż tego nie rozumieją. Jednak, jeśli tylko pomyślisz o logicznym znaczeniu tego, co mówisz, która wersja jest bardziej logiczna?

I oto numer jeden błąd, którego powinieneś unikać jak zarazy:

“Could of“: “Could O-F” to błędne zapisanie “Could’ V-E”, czyli skróconej wersji “could have”. “Could of” nie jest poprawną frazą, nigdy nią nie będzie, i nikt nie uważa tego za poprawne. “Should of” i “would of” wpadają do tego samego wiadra. Błędne.

Powodem dla którego ludzie źle piszą tę frazę jest sposób w jaki wymawiamy słowa, kiedy szybko mówimy: „I could’ve done this myself”. Słowa trochę się zlewają i „V-E” zaczyna brzmieć jak „O-F”. Jednak jeśli przez lata uczyłeś się angielskiego w szkole, nie powinieneś mieć powodu, aby popełniać ten błąd. Gdybyś zatrzymał się i zastanowił nad tym, zdałbyś sobie sprawę, że „could of” nie ma sensu.

Tak więc… proszę bardzo, oto lista 10 najlepszych błędów gramatycznych, jakie popełniają native speakers. Są oczywiście jeszcze inne, ale te są najbardziej podstawowe. Jeśli miałabym przedstawić listę kolejnych 10, to mogą one zacząć się robić nieco bardziej zaawansowane. Jeśli Ci to odpowiada i chcesz usłyszeć więcej, po prostu strzel do mnie maila!

To już wszystko na dzisiaj. Jak zawsze, dziękuję za wysłuchanie. Jestem tutaj, aby odpowiedzieć na wszelkie pytania, więc nie wahaj się napisać do mnie e-maila na adres viola@naturalyangielski.com.

Do następnego razu!

VIOLA: Do you know what can make learning English difficult? Speaking with native English speakers who don’t speak it well themselves. When you are learning a language, you’re learning the basic rules of grammar. And, naturally that’s because there’s no other official way to learn it. People who don’t speak the language well, probably don’t teach it. In order for you to be able to make sense of that language and use it on your own, you, most likely, focus on its grammatical rules.

So now, if you have the basics down pretty well, and you speak with an English speaker who doesn’t follow all the same grammatical rules you do, it throws you off. You’re confused. You may thinking – is it me? Am I saying it wrong? Is this person correct? So, you start questioning yourself. And, that’s if you even understood what the person said!

Today, I’d like to go over the most common grammatical mistakes native English speakers make. Now, I don’t like acting like the grammar police. Once you get out of school, you don’t write essays anymore, you probably don’t read as many books, and so you may start catching yourself forgetting some basic knowledge. I get it. It happens to me, too. I also understand that some people are not great at English, but, instead, are really great at math! But, when I read social media posts or captions, I have this rule: If I skim your writing once, maybe just a sentence (a short post caption, for example) and I can’t make out what it is you’re trying to say, it’s that bad, I just keep scrolling. I will not waste my time, trying to figure out what this one sentence says or what you are trying to say, because who has the patience for that?!

And, to clarify, I’m not talking about typos. A typo is just a small mistake in writing, a typographical error. Misspelling a word is a typo. Happens to every one of us.

When we discuss the natural way of speaking, I try to find the balance between – this is how people speak, and maybe it’s not always up to every English professor’s standards, but I definitely don’t want to drift too far the other way. Meaning, let’s make sure we’re understood, and our message comes across very clearly.  

So, let’s get into it. Let’s go through the top 10 grammatical mistakes native English speakers make all the time. I’m going to start with mistakes that don’t bother me too much, and end with those that really bother me, and ones I cringe when I hear. It’s not just me, though, it’s not my preferences, we’re talking about mistakes that are obvious and other people recognize.

Since, you know by now, I love a good list….here’s the first one:

Lay and lie: Lay L-A-Y, and lie L-I-E. Which one means to put something down, and which one means to be in a horizontal position on your bed or your couch? This one doesn’t bother me at all, actually, because it’s difficult. You hear these words used incorrectly all the time, which makes it difficult to remember the difference. 

To be clear, you lie down, and you lay something down. Lay needs to have a direct object after it.

I want to lie down in my bed.

I’m going to lay the book on the table.

My trick for remembering the difference between the two is that lie L-I-E, is the same spelling as the word for not telling the truth. So, in my head I think, ok, people lie. People lie when they speak, and so they lie when they rest. It gets a little tricky once you get to all the other participles, but if you need to quickly remember how to tell someone you’re tired and going to take a nap, you could think of oh people lie and you’d say “I’m tired. I’m going to lie down”.

Next one is…

Well and good: Again, not a super big deal, but people notice when you misuse the word “good”. You should avoid saying “I did good” or “I’m doing good”.  If you’re looking to say HOW you’re doing something, the answer is WELL. “How are you?” “I’m well, thanks.” Sometimes I answer with “Doing well. Thank you.”  “How did you do on the math test?” “I think I did pretty well.”

Moving on to…

Affect and effect: They sound almost the same. Affect – A-F-F-E-C-T. Effect – E-F-F-E-C-T. I don’t think telling the difference between these two words is very difficult for us, Polish people, learning English. Affect means to have an influence on something, or wplyw in Polish. Effect is efekt, rezultat, easy stuff.  I’ve never had issues remembering the difference, but because so many native English speakers around me always question which one they should be using, it almost makes me question myself, too. I’m always like “Wait, I know this. Right? Do I?”  

Ok, next one…

Using “me” instead of “I”: You wouldn’t believe how many native English speakers get this one wrong.   People often say “me and my friend went to the store” Wrong. “My friend and I went to the store.”

All you have to remember as a rule here is: “I” is the subject, “me” is the object. So, I am doing the action, or the action is happening to me.

I was watching, I will be driving – I’m doing the action.

Give me, tell me, ask me, with me, on me, for me – me is the object.

People say “her and I met yesterday” or “me and her ate dinner together” Both wrong.

He, she, I – always subjects.

Him, her, me – always objects.

Moving on down the list…

There, They’re, Their: Yes, I just said 3 different words, and yes, I understand they all sound the same, but they are spelled differently.

There- T-H-E-R-E is used to refer to a place, whether it is physical or abstract. For example, “I left my keys over there.”

They’re – T-H-E-Y-‘-R-E is a contraction of “they are.” For example, “They’re going to the park.”

Their – T-H-E-I-R is a possessive pronoun that indicates ownership or possession. For example, “Their car is parked in the garage.”

I think it’s funny to see native English speakers getting these wrong, because this is the kind of stuff they’re taught in, like, the 1^st grade.  You would think that by adulthood, it would finally stick.

In the same vein, we have:

It’s and its: I’ll list this one in here as a bonus. It’s – I-T-‘-S is a contraction of “it is”. “Its,” without the apostrophe, is a possessive pronoun. Also, if you haven’t figured it out by now, native English speakers don’t know how to use apostrophes.

While we’re on the simpler ones, I should also mention “then” and “than”.

“Than” with an “A” is used when you’re making comparisons: more than, less than, better than. “This diamond shines brighter than the other one”.

“Then” with an “E” is used when you’re talking about something relating to time. “Do this, then do that.” “We’ll eat lunch and then we’ll go for a walk”.

Now we’re getting into words and phrases that I really wish people would finally get right.

Most people misuse the word “anxious”. It probably wouldn’t bother me if this word wasn’t used all the time. But, it is. “Anxious” means worried, or uneasy, or concerned usually about something in the future. “Anxious” looks and sounds like “anxiety” because it is the same word and feeling. Unfortunately, many people often use this word when they want to express excitement and eagerness, and maybe they want to say they’re looking forward to something in the future. When someone says: “I’m anxious to start my new job,” but they’re happy and smiling, it’s confusing. You’re saying you’re worried, but you seem excited. It’s wrong. “Anxious” means worried.

The last 3 words and phrases I’ll go into bother me the most because they’re not mistakes. They’re not confusing or very similar to the correct form. They’re just wrong, and if people would just stop and think about these words, they would realize they don’t make any sense.

So, now we have…

“Irrigardless” – To most people, “irrigardless” is NOT a word. Those who say “irrigardless” really mean to say “regardless”. “Regardless” means despite everything, without being affected by someone or something. I’ll sneak in a little Polish here, too – „regardless” means mimo wszystko, bez względu na.  So, I say it’s not a real word to most because it’s just one of those words that someone said once, and people started repeating it. By now, we’re repeated it so much, that some dictionaries have accepted it. But, if we already have “regardless,” then why do we need “irregardless” to mean the same thing?

Ok, we’re down to my top two most irritating mistakes in speech and writing native English speakers make. Please remember, this isn’t directed at those who are learning English. It’s very natural to make mistakes when you’re learning a new language. I say this ALL. THE. TIME. When something is foreign to you, everything about it is new, and some of it goes against the concepts or rules you’ve been taught in your native language. Totally normal. I just hope that you don’t hear these errors others make and pick them up and start using them yourself.

So, first runner-up is…

“Could care less”: When people want to make a strong point saying they really don’t care about something, they often, incorrectly say “I could care less”. The correct version of that is “I couldn’t care less” or “I could not care less” because the point you’re making is – I care so little, and I can’t care any less. It’s impossible. No caring left. So, if they say “I could care less about what you think” they’re saying that I care to a degree, I care somewhat about what you think.

The reason this one bothers me is because even when you point it out to people, they still don’t understand it. But, again, if you just think of the logic behind what you’re saying, which one makes more sense?

And, here’s the number one error you should avoid like the plague:

“Could of”: “Could O-F” is the misspelling of “Could’ V-E ,” which is the shortened version of “could have.” “Could of” is not a real phrase, it will never be a real phrase, and no one considers this to be correct. “Should of” and “would of” fall into the same bucket. Wrong.

The reason people misspell this phrase is because of the sounds we make when we quickly say, “I could’ve done this myself”. The words get a little slurred, and “V-E” starts sounding like “O-F”. Still, if you’ve spent years and years learning English in school, you shouldn’t have a real reason to make this mistake. If you stopped and questioned it, you’d realize that “could of” makes no sense.

So… there you go, that is the list of top 10 of grammatical mistakes native English speakers make all the time. There are others, of course, but these are the most basic ones. If I was to provide a list of another 10, they may start getting a little bit more advanced. If you’re fine with that, and want to hear more, just shoot me an email!

That is all I have for today. As always, thank you for listening. I’m always here to answer any questions you may have, so don’t hesitate to write me an email at viola@naturalyangielski.com.

Until next time!